Wim van Brakel is hoofd van de technische afdeling bij de Leprastichting en gespecialiseerd in inclusie van mensen met een handicap in ontwikkelingslanden. Hoe gaat hij te werk?

Het lijkt me nogal een monsterklus

‘Klopt, maar de Leprastichting houdt zich al decennialang bezig met inclusie van mensen met lepra. In vergelijking met andere handicaps is dat extra lastig, omdat rondom lepra een groot sociaal stigma heerst. Of het nou in India of Brazilië is, bijna overal ter wereld is dat zo. Dat de ziekte nu goed te behandelen is, verandert daar helaas weinig aan. Mensen worden nog altijd uitgesloten.’

Hoe probeert u dat te voorkomen?

‘We werken veel met lokale partners, want we hebben geen eigen programma’s of ziekenhuizen. In landen als India en Indonesië werken we daarom met overheidsprogramma’s en ook steeds vaker met disabled people organisations. Daar komen er steeds meer van en ze zijn ook steeds beter georganiseerd. Zij lobbyen vooral op het sociale vlak, bijvoorbeeld voor gelijke rechten. Of ze geven voorlichting op scholen en aan werkgevers. Wij geven training en waar nodig begeleiding.’

Waar bent u het meest trots op?

‘Op die samenwerking met DPO’s, een jaar of tien geleden gebeurde dat nog nauwelijks. Daardoor is onze reikwijdte aanzienlijk vergroot. Het heeft ook daadwerkelijk resultaat: kinderen worden toegelaten op school, mensen vinden werk. Dankzij gerichte interventies tegen het stigma beseffen mensen: iemand met een handicap is niet anders dan ik.’