Ik stel voor te stoppen met het zoeken naar de juiste bewoording als het gaat om mensen met een handicap. De angst overboord te gooien wat nou de beste bejegening is. Omarm het ongemak in het contact met een persoon met een handicap. Wees nieuwsgierig en vraag wat hij of zij heeft. Vraag: kan ik je helpen? Ja, dat kan tot ongemakkelijke situaties leiden. Nou en?! Mijn advies: wees onhandig! Geloof me, dat helpt en geeft vrijheid.

Ik pleit voor de vrijheid van onhandigheid. De vrijheid ongemakkelijke vragen te stellen en te zijn wie je bent. Onhandig zo nu en dan.
Begrijp me goed. Deze vrijheid is niet de vrijheid te discrimineren, stigmatiseren of beledigen.

Waar het om gaat is de politiek correcte deken rondom gehandicapten op te lichten. Het contact te vergemakkelijken en ongemak te omarmen.

Als we samen die drempel overgaan, ben ik ervan overtuigd dat mensen met een handicap met meer gemak kunnen en zullen deelnemen aan het maatschappelijk verkeer. Dat het gemakkelijker wordt gehandicapten aan een baan te helpen. Ik denk dat iedereen zich daar beter bij voelt. Opgelucht. En trots. De vrijheid van onhandigheid zou de norm moeten zijn.

Ik daag iedereen uit: wees onhandig!